صادق عليه السلام به مفضّل فرمايد : تأمّل نما در طلوع و غروب آفتاب براى قيام شب و روز ، اگر طلوع آفتاب نمىبود جميع امور عالم باطل مىشد و نمىتوانستند مردم سعى نمايند و در امور معاش خود تصرّف كنند و دنيا برايشان هميشه تار بود ، و عيش آنها بدون لذّت و روح و روشنايى و نور گوارا نبود ؛ و مصالح طلوع خورشيد ، از آفتاب روشن‌تر است و احتياج به بيان ندارد ؛ بلكه تأمّل كن در منافع غروب آفتاب ، اگر آن نمىبود مردم را قرار و سكون ميسّر نبود با شدّت احتياجى كه به خواب و استراحت دارند . . . « 1 » ( آيهء 74 ) وَ يَوْمَ يُنَادِيهِمْ فَيَقُولُ أَيْنَ شُرَكَآءِىَ الَّذِينَ كُنتُمْ تَزْعُمُونَ تفسير : وَ يَوْمَ يُنَادِيهِمْ : و ياد كن روزى را كه خدا بت‌پرستان را ندا فرمايد فَيَقُولُ أَيْنَ شُرَكَآءِىَ الَّذِينَ كُنتُمْ تَزْعُمُونَ : پس به ايشان از روى سرزنش گويد : كجا هستند آنان كه گمان مىبرديد كه در الوهيت و ربوبيت و عبادت و يا طاعت شريكان من‌اند ؟ ( آيهء 75 ) وَ نَزَعْنَا مِن كُلّ أُمَّةٍ شَهِيدًا فَقُلْنَا هَاتُواْ بُرْهنَكُمْ فَعَلِمُواْ أَنَّ الْحَقَّ لِلَّهِ وَ ضَلَّ عَنْهُم مَّا كَانُواْ يَفْتَرُونَ لغت : هاتوا صيغهء امر از باب مفاعله است ؛ يعنى بياوريد . تفسير : وَ نَزَعْنَا مِن كُلّ أُمَّةٍ شَهِيدًا : و در آن روز از هر امتى گواهى ( معصوم ، عالم عادل ، عادل صالح ) بر گفتار و كردار ايشان ، بيرون آوريم ؛ يعنى پيغمبران ايشان يا امامان

--> ( 1 ) . به ترجمهء توحيد مفضّل رجوع شود .